"To draństwo naszych obywateli i Polski"

Konserwatyści wielokrotnie podejmowali już próby skierowania sprawy Karty Polaka do Sądu Konstytucyjnego. Dotychczas jednak nie mieli wystarczającego poparcia w parlamencie. Jednak dziś, gdy antypolskie nastroje na Litwie są coraz silniejsze, a prawie połowa Litwinów nie chciałaby nawet mieszkać w sąsiedztwie Polaka, propozycja Landsbergisa może zostać przyjęta w Sejmie z aplauzem.

Polska manipuluje obywatelami Litwy?

Vytautas Landsbergis podejrzewa posiadaczy Karty Polaka o brak lojalności wobec Litwy. Uważa, że przyjmując polski dokument zobowiązali się oni do lojalności wobec "obcego państwa", czyli Polski. - To rodzaj draństwa ze strony niektórych naszych obywateli, którzy są manipulowani przez obce państwo, które zachowuje się dziwnie. Nasze stanowisko jest proste - potrzebna jest prawna ocena Karty Polaka - powiedział Vytautas Landsbergis na posiedzeniu Rady swojej partii.

- To są brudne i niepotrzebne słowa - mówi Wirtualnej Polsce Bronisław Piotrowski. 83-letni Polak spod Birż na północy Litwy jest jednym z niewielu mieszkających tam Polaków i jedynym w okolicy posiadaczem Karty Polaka. Mówi, że gdy słyszy słowa Landsbergisa, czy też jego politycznego ucznia, ministra spraw zagranicznych Audroniusa Azubalisa, to ogarnia go przerażenie, a przed oczyma stają wspomnienia z okresu okupacji niemieckiej, kiedy naziści, wspierani przez miejscowe władze, mordowali Polaków i Żydów.

- Nie mogę zapomnieć tamtych czasów, kiedy Polaków zabijano z powodu ich narodowości. Do dziś pamiętam, jak z przerażeniem czytaliśmy w litewskiej prasie ogłoszenia o miejscu i godzinach rozstrzeliwania Żydów i Polaków. Ogłoszenia różniły się tym, że Żydów mordowali nocą, a nas zabijali za dnia - wspomina okrutne czasy swego dzieciństwa pan Bronisław.

Bili go, bo był Polakiem

Pamięta też, jak jego nauczyciel z polskiej szkoły w Birżach był katowany przez miejscowych nacjonalistów tylko, dlatego, że uczył polskości, którą Bronisław Piotrowski pielęgnował potem przez całe życie. I choć dziś pan Bronisław nie ma już polskiego nazwiska - bo oficjalnie jest Bronislovasem Petrauskasem - i czasami brakuje mu polskich słów, by wyrazić to, co czuje i myśli, to wciąż niestrudzenie stara się o zachowanie w swoich okolicach pamięci o Polakach i polskości. Dziś to już przeważnie tylko pielęgnacja nagrobnych epitafiów na miejscowych cmentarzach i w ruinach posiadłości Tyszkiewiczów, Radziwiłłów i Komorowskich, przodków i krewnych prezydenta Bronisława Komorowskiego.

Dlatego, gdy tylko dowiedział się, że może ubiegać się o Kartę Polaka, pan Bronisław wsiadł do autobusu i pojechał do Wilna, żeby w polskim konsulacie złożyć wniosek o przyznanie mu Karty. Nie zraził się, gdy zażądano od niego dodatkowych dokumentów na potwierdzenie polskiego pochodzenia. Mimo dalekiej drogi, po tygodniu przyjechał znowu z kolejnymi dokumentami, w tym z oryginałem litewskiego zaświadczenia o ukończeniu polskiego gimnazjum w Birżach.

- Jestem Polakiem i nie boję się otwarcie do tego przyznać - odpowiada pan Bronisław zapytany, po co właściwie mu jest potrzebna Karta Polaka, ponieważ na Litwie nie ma ona jakiejkolwiek mocy prawnej, a do Polski, gdzie Karta daje pewne przywileje, pan Bronisław nie ma ani okazji ani możliwości pojechać.

TAGI:  karta polaka  litwa  polacy  prawo  vytautas landsbergis  sejm  konstytucja