Szwedki pokochały polskiego ginekologa

Sylwia Skorstad: Ucieszył pana tytuł najlepszego lekarza Szwecji?

Dr med. Adam Szeląg: - Po pierwsze, określenie "najlepszy lekarz w Szwecji" jest grubą przesadą i od razu zaznaczam, że trzeba je skorygować. Gdybym uważał się za najlepszego lekarza, było by to nie dosyć, że nieskromne, to jeszcze nieprawdziwe i niewłaściwe w świetle dokonań wielu kolegów po fachu. Umówmy się na określenie "najpopularniejszy lekarz roku". Moją pracę pacjenci docenili w internetowym głosowaniu, z czego się oczywiście bardzo cieszę, ale kwalifikacji lekarza nie da się obiektywnie zmierzyć w żadnym tego typu konkursie.

Do Szwecji wyemigrował pan 23 lata temu. Czy trzeba było przejść trudną drogę do punktu, w którym znajduje się pan dzisiaj?

- Jako drugą specjalizację wybrałem ginekologię onkologiczną. Praca z pacjentami cierpiącymi na nowotwory potrafi nauczyć pokory wobec życia, wytrwałości, optymizmu nawet w sytuacjach trudnych. Dzięki niej wiele zyskałem nie tylko jako lekarz, ale też człowiek. Właśnie pokory było mi trzeba, jak każdemu imigrantowi.

Po co imigrantowi pokora?

- Przeprowadzając się do innego kraju trzeba przyjąć jego zasady. Powtarzałem sobie na początku, że powinien wymagać od siebie dwa razy więcej niż miejscowi, by spodziewać się takich samych jak oni korzyści. Wychodzę z założenia, że najpierw powinniśmy pokazać się z jak najlepszej strony, a dopiero potem pytać o nagrody. To, że przyjechałem z Polski, było wtedy w Szwecji zarazem plusem i minusem. Studia w Polsce dały mi fantastyczne zaplecze teoretyczne. Jednocześnie miałem sporo do nadrobienia w poznawaniu nowych technologii i sprzętu. Dzięki przeprowadzce zyskałem też nieograniczony dostęp do zagranicznej literatury.

Oprócz pokory trzeba było czegoś jeszcze?

- Tak, zdolności do wyrzeczeń. Jeśli ktoś twierdzi, że można być jednocześnie świetnym lekarzem, ojcem i mężem, to nie wie, o czym mówi. Nie da się być dobrym w takim zawodzie bez poświęceń. Pamiętam sytuację, w której moja ośmioletnia córka poprosiła, bym przyszedł na jej występ. Obiecałem, że będę. W dzień przedstawienia umierała jedna z moich pacjentek. I ja i ona wiedzieliśmy, że od śmierci dzielą ją godziny. Prosiła, bym został do końca, potrzymał za rękę. Bała się. Zostałem przy niej, na przedstawienie dziecka nie zdążyłem.

Po kilku latach pracy w ośrodkach uniwersyteckich otworzył pan własny gabinet. Ten pomysł był strzałem w dziesiątkę?

- To coś więcej niż gabinet. Lecznica Ellenbogen to rodzaj spółdzielni lekarskiej, w której obecnie pracuje 30 specjalistów. Każdy jest właścicielem swojej poradni. Mamy nowoczesną salę operacyjną i pooperacyjną, najlepszy w Skandynawii odział rentgenologiczny, dobrze wyposażone gabinety. Pacjenci nie ponoszą pełnej odpłatności, bowiem mamy podpisaną umowę z kasą chorych. Podobnie jak w państwowej lecznicy płacą za wizytę 300 koron szwedzkich, ale jeśli wydadzą więcej niż 900, za resztę płaci już kasa.

Czemu w Szwecji i Norwegii jest tak mało prywatnych gabinetów lekarskich?

- W Szwecji otworzenie własnego gabinetu nie jest prostą sprawą, trzeba uzyskać zezwolenie na prywatna praktykę. To kraj wciąż bardzo socjalistyczny i moim zdaniem da się tu wyczuć pewną niechęć do prywatnej inicjatywy. Wychodzi się z założenia, że najlepiej, jeśli wszyscy mają po równo i tak samo, nawet jeśli to znaczy, że tak samo niedoskonale. Ten system w odniesieniu do służby zdrowia jest bardzo nieefektywny, bowiem prywatne lecznictwo jest po prostu tańsze. W prywatnej klinice szanuje się sprzęt i czas, w państwowej zdarzają się przykłady marnotrawstwa, bo przecież "budżet i tak zapłaci". W trzystutysięcznym Malmoe mamy 12 prywatnych ginekologów, którzy w 85% odpowiadają za opiekę ginekologiczna, a państwowa klinika ginekologiczna z 20 lekarzami tylko za 15%!

TAGI:  szwecja  norwegia  lekarz  ginekolog  polak  adam szeląg