Polska żona dla Senegalczyka

Trudna miłość

Agnieszka zakochała się w przyszłym mężu na Festiwalu Kultur w Walencji. Egzotyczna uroda, ale przede wszystkim pogodne usposobienie i rozmarzone oczy wywarły na niej ogromne wrażenie.

Śmiała się, kiedy opowiadał jej o swoich czterdziestu "braciach", bo dla niego wszyscy rówieśnicy z wioski, a także przyjaciele z dzieciństwa byli braćmi. Uwielbiała jego opowieści o dzieciństwie spędzonym w rodzinie, która "nie miała końca", bo właściwie cała wioska była jego rodziną, o braku zjawiska samotności w tradycyjnej społeczności senegalskiej prowincji, o fascynującej wielokulturowości Senegalu.

Dla Agnieszki, jedynaczki wychowanej w zamożnej rodzinie, takie opowieści brzmiały, jak bajki z innego świata.

Potem wszystko potoczyło się lawinowo; razem zamieszkali pod Walencją, po roku pojawiło się dziecko, a po dwóch latach zalegalizowali związek.

Dzisiaj od poznania się pary mięło pięć lat i wszystko uległo diametralnej zmianie. Agnieszka uważa, że Senegalczyk ją wykorzystał. Ożenił się z nią, Europejką, aby szybciej dostać "papiery". Udawał cywilizowanego, a potem wyszła z niego, jak mawia Agnieszka, jego prymitywna natura i poglądy na życie. Wykorzystał jej kontakty, wyciągnął pieniądze jakie odłożyła pracując w dużej, holendersko-hiszpańskiej firmie handlowej.

Teraz jest sama z córeczką. Przez pięć lat znosiła beztroskie podejście afrykańskiego męża do pieniędzy, brak gospodarności, ciągłe bujanie w obłokach i rewolucyjne nastawienie do świata. Kiedy Agnieszka powiedziała, że nie ma już funduszy na koncie (oczywiście nie była to prawda, bo ona nigdy nie pozwoliłaby sobie na całkowite roztrwonienie zabezpieczenia) mąż zaproponował, aby wziąć pieniądze od jej rodziców. Uważał bowiem, że zarabia się dla wszystkich członków rodziny, czemu niejednokrotnie dawał wyraz, wysyłając rodzinie w Afryce większość swojego zarobku z "dywanikowego handlu".

Agnieszka uważa, że związek między Polką, czy inną Europejką, z mężczyzną z Senegalu czy Gambii, nie rokuje żadnych szans. Już po roku wspólnego życia wszystko zaczęło jej przeszkadzać, dostała nawet alergii na zapach gotowanych przez męża tradycyjnych, senegalskich potraw.

Po pięciu latach "miłości" została samotną 35-latką z ciemną córeczką, którą bardzo kocha, ale która uniemożliwia jej powrót do rodzinnego miasteczka w Polsce.

Tamara ma inne spojrzenie na życie z afrykańskim mężem. Trzy lata temu poznali się w Barcelonie, kiedy oboje pracowali w agencji wynajmu samochodów. Ona była pracownicą administracji, a on odprowadzał samochody pod domy klientów. Teraz jest kierownikiem działu wynajmu.

Zaimponował jej swoją ambicją. Na kursie języka katalońskiego, na który razem uczęszczali, grupka "białych" chciała zrobić z niego klasowego pajacyka, ograniczonego murzyna, który śmiesznie się wysławia. Okazało się jednak, że wie znacznie więcej od nich, a na ich zaczepki odpowiada ze spokojnym uśmiechem. Dzisiaj ma na kursie (robi już czwarty poziom) wielu przyjaciół.

W październiku polsko-senegalską parę czekają narodziny dziecka. Polka zgodziła się na wychowanie potomka na wzór tradycji męża. Długo się nad tym zastanawiała, ale o decyzji przesądził fakt, iż w krajach islamskich jest znacznie mniej problemów z tzw. zbuntowaną młodzieżą, bo wychowuje się ją w poszanowaniu wartości etycznych i szacunku dla starszych.

TAGI:  hiszpania  małżeństwo  polka  senegal  gambia  związek