Deszczowa kraina Hiszpanii - idealna dla Polaków

Pierwszym zaskoczeniem dla polskiego emigranta jest już sama nazwa prowincji, która przywołuje skojarzenia z Polską. Nazwa, która pierwotnie brzmiała Gallaecia, wywodzi się z okresu rzymskiego panowania. Co ciekawe, nazwa naszej rodzimej Galicji ma również etymologię romańską.

Współczesna, hiszpańska prowincja autonomiczna - Galicja - od południa sąsiaduje z Portugalią, na północy graniczy z Morzem Kantabryjskim, jej zachodnie wybrzeże styka się z Oceanem Atlantyckim, a od strony wschodniej sąsiaduje z innymi hiszpańskimi autonomiami - Księstwem Asturii i Kastylią Leon. Klimat Galicji jest zróżnicowany; oceaniczny klimat wybrzeży i ich okolic przeradza się stopniowo w coraz bardziej suchy, prawie kontynentalny.

Polska fascynacja Galicją

Jeśli posłuchamy opowieści Polaków mieszkających w Galicji i porównamy je z tymi, którzy mieszkają na przykład w Andaluzji, to tak jakbyśmy słuchali opowieści o dwóch różnych Hiszpaniach; różne kultury, klimat, język, tradycje, a nawet okazywanie gościnności. Polacy często opowiadają o rozdźwięku pomiędzy swoimi wyobrażeniami, a rzeczywistością zastaną po przyjeździe w ten region Hiszpanii. Ten, kto nie przygotował się merytorycznie do przyjazdu, bywa nie lada zaskoczony.

Jeśli pominiemy klimat, który charakteryzuje się przemiennością dni słonecznych z deszczowymi oraz stosunkowo niskimi, jak na Hiszpanię temperaturami, niespodzianką dla przyjezdnego jest z pewnością język galicyjski. Wprawdzie wszędzie można porozumieć się w języku hiszpańskim, ale szczególnie w mniejszych miejscowościach galego (język galicyjski) rozbrzmiewa na co dzień, zarówno w barach, jak i urzędach.

Galicyjczycy, w odróżnieniu od Basków czy Katalończyków, nie pretendują do uzyskania niezależności i utworzenia samodzielnego państwa, jednak ich poczucie odrębności jest równie silne, jak wymienionych narodów. Takie podejście wynika prawdopodobnie z warunków historycznych i ekonomicznych; Galicja należy do autonomii znacznie uboższych od wyżej wymienionych.

Wydaje się, że Polakowi stosunkowo łatwo jest zaaklimatyzować się w tym najbardziej na północny zachód wysuniętym regionie Hiszpanii.

Dorota i Tomek mieszkający w La Corunia nie zamieniliby tego miasta na inne. Tego lata wybrali się na kilka dni do Katalonii, do słynnego Lloret de Mar i oboje oświadczają, że z przyjemnością wracają do domu. Nie dla nich rwetes turystycznej miejscowości i śródziemnomorskie upały połączone z nieznośną wilgocią.

W Galicji lata są niezbyt gorące i temperatura rzadko przekracza 25 stopni. Galicyjskie zimy, zwłaszcza na wybrzeżu, są także umiarkowane (ok. 8-10 stopni C), choć Dorota zastrzega od razu, że nie ma na myśli tegorocznej zimy, która była wyjątkowa i dała się we znaki prawie wszystkim mieszkańcom Europy.

Tym, co oprócz pracy trzyma ich w Galicji, są przede wszystkim ludzie. W Hiszpanii mówi się o nich, że są zamknięci i niedostępni. Dorota twierdzi jednak, że pozorna oschłość jest raczej wynikiem ochrony swojej prywatności, niż nieufności wobec obcych. Tym bardziej, że przy bliższym poznaniu ("ale to musi potrwać!" - śmieje się Dorota) bariery pękają i Galicyjczycy okazują się być pomocnymi i gościnnymi ludźmi.

TAGI:  hiszpania  galicja  polacy