Imigranci kozłem ofiarnym po przegranej labourzystów

Znaczącą przemianą w polityce jest to, że w coraz mniejszym stopniu zarezerwowana jest ona wyłącznie dla białych Anglosasów. David Cameron, podobnie jak prezydent Sarkozy wprowadził do swojego gabinetu muzułmankę, Nick Clegg ma duńską matkę i hiszpańską żonę, Partię Pracy reprezentuje w Londynie, Birmingham i w Bolton wiele muzułmanek a w zachodnim Londynie zamieszkałym przez liczną społeczność polską notowania tej partii są bardzo dobre.

Labourzyści odnoszą sukces w nowoczesnych, wielokulturowych miastach, gdzie imigranci postrzegani są jako ożywczy zastrzyk energii a nie jako zagrożenie.

Jednym z argumentów zwolenników wprowadzenia limitów imigracyjnych jest zarzut wyłudzania zasiłków z kasy państwowej i wysyłania ich do rodzin za granicą.

Czy rzeczywiście powinno się odstąpić od unijnych traktatów z powodu tego nadużycia? Francuzi od dawna narzekali na 500 tys. Brytyjczyków, którzy mieszkają we Francji i pobierają zasiłki na dzieci pozostające w Wielkiej Brytanii. Co by się stało, gdyby także hiszpańscy politycy zaczęli bić na alarm z powodu 900 tys. Brytyjczyków żyjących w Hiszpanii, z których, według ostatnich obliczeń około tylko dziewięćdziesięciu nauczyło się hiszpańskiego.

Czy rzeczywiście to imigranci ponoszą winę za wzrost bezrobocia i osłabienie rynku pracy w Zjednoczonym Królestwie? W czasach ekonomicznego regresu mniej Europejczyków przyjeżdżało do Wielkiej Brytanii w poszukiwaniu pracy. W szczytowym okresie "ery Margaret Thatcher", gdy bezrobocie sięgało czterech milionów - nie było napływu imigrantów. Zaistniało natomiast zjawisko, które Denis MacShane z "Evening Standard" określa jako Auf Wiedersehen, czyli odpływ brytyjskich robotników do Niemiec, gdzie pracowali oni na budowach za niższe stawki.

Polscy pracownicy przybyli do Wielkiej Brytanii po 2004 roku, ponieważ Gordon Brown wspierany przez Eda Balls'a wykreował najbardziej dynamiczną gospodarkę w Europie. W Zjednoczonym Królestwie w okresie od 1997 do 2007 powstało więcej przedsiębiorstw i nowych miejsc pracy niż w którymkolwiek z państw Unii Europejskiej.

Jednak gdy recesja spowodowała gwałtowną dewaluację funta i wartość wynagrodzeń spadła o 30% w złotych, czy innej walucie, liczba przybyszów z Europy Wschodniej opuszczających W. Brytanię była większa niż liczba napływających.

Zdaniem Denisa MacShane Wielka Brytania i Partia Pracy nie mogą sobie pozwolić na protekcjonalne traktowanie wykwalifikowanych pracowników z zagranicy. Labourzyści powinni więc głęboko się zastanowić zanim popadną w antyimigracyjny populizm.

Ewa Jastrzębska - Prokopowicz

TAGI:  wielka brytania  imigranci  wybory  partia pracy  gordon brown