Na powrót... "Powrotnik"

Sporo Polaków przyjechało do Wielkiej Brytanii "na wariata". Niekoniecznie zechce natomiast "na wariata" wracać. Za brak przygotowania niektórzy zapłacili słoną cenę. W drugą stronę, trzeba mieć nadzieję, tego błędu nie zechcą powtórzyć. Tym bardziej, że wracają do polskiej rzeczywistości, która wcale tak bardzo nie zmieniła się w ciągu ostatnich dwóch albo trzech lat. Tam nadal urzędy dbają, żeby obywatelowi nie doskwierało uczucie osamotnienia lub anonimowości. To nie bezduszna Anglia, gdzie większość urzędowych spraw załatwia się przez pocztę lub telefonicznie. Polski urząd stoi przed interesantem otworem - czeka na niego. Interesant również czeka, nierzadko godzinami, aż zostanie dopuszczony przed pochmurne oblicze pani referent lub nawet inspektor. Często nie kończy się zresztą na jednej wizycie.

Kary, sankcje, konsekwencje

Jak chociażby przy wymianie dowodu osobistego. Z "Powrotnika" dowiemy się, że aby wymienić nieaktualne już dowody książeczkowe na plastikowe musimy osobiście stawić się w urzędzie gminy z plikiem załączników, a następnie również osobiście nasz dowód odebrać. Nie to co na Wyspach - pocztą wniosek o prawo jazdy, przelewem opłata - pocztą "prawko" do domu. I człowiek nie wie nawet, kto mu to ten dokument wystawił.

W poradniku jest także wyraźna przestroga, że "za uchylanie się od obowiązku posiadania lub wymiany dowodu osobistego grożą sankcje". Motywy sankcji, konsekwencji, kar i odpowiedzialności administracyjnej pojawiają się w publikacji bardzo często. Czyhają one bowiem na obywatela w co drugiej załatwianej sprawie.
Jeśli nie dopilnuje terminu, popełni błąd rachunkowy, zgubi jakiś kwit, czegoś nie ujmie w zeznaniu - już ma się z pyszna. Żadna tam pomyłka, przeoczenie, brak znajomości przepisów. Urzędnika nie nabierze - chciał oszukać państwo, uszczuplić dochody budżetu, świadomie złamać prawo. Zapłaci, to się nauczy.

Nie powinien się zatem bardzo zdziwić powracający, czyli reemigrant, gdy ojczyzna powita go mandatem, albo grzywną. Tym bardziej, że - co również jest zaakcentowane w publikacji - każdy przypadek jest rozpatrywany indywidualnie. Przykładem mienie przesiedleńcze, czyli dobytek zgromadzony podczas pobytu zagranicą. Bez cła możemy przywieźć przedmioty domowego użytku posiadane i użytkowane, co najmniej przez pół roku, w dotychczasowym miejscu zamieszkania. Jeśli celnik uzna, że telewizor, pralka lub klatka na kanarki wyglądają jak prosto ze sklepu (nie warto przesadnie dbać o rzeczy), to będziemy musieli przedstawić dowód zakupu (paragon albo fakturę ze sklepu). Pan celnik zaś rozpatrzy nasz przypadek indywidualnie. Trzeba też pamiętać, że wspomnianego mienia nie wolno sprzedać (chyba, że zapłacimy cło) w ciągu 12 miesięcy od przywiezienia. Strażników, póki co, przy mieniu przesiedleńczym nie stawiają, ale lepiej uważać komu co sprzedajemy. "Życzliwych" nie brakuje.

Absurdy, to nasza specjalność

"Powrotnik" jest o tyle potrzebną publikacją, że zawiera szereg ważnych informacji administracyjno-prawnych, w tym dotyczących legalizacji pobytu w Polsce małżonka cudzoziemca, formalności związanych z przeniesieniem do kraju biznesu lub założenia nowego. Jest też sporo o podatkach i ubezpieczeniach społecznych, w tym naliczeń emerytur z uwzględnieniem zatrudnienia za granicą, prawie rodzinnym i oświacie.

Nietrudno znaleźć przy tym absurdy w polskich przepisach. Z rozdziału "Zasiłek dla bezrobotnych po powrocie do Polski" dowiemy się, iż jeśli po okresie pracy za granicą wrócimy do kraju i nie jesteśmy w stanie znaleźć zatrudnienia, to mamy prawo do świadczeń dla bezrobotnych. Działa tu zasada sumowania okresów ubezpieczenia i zatrudnienia - cokolwiek ta zasada oznacza.
Pięknie, tylko że...
Po pierwsze, dotyczy to wyłącznie pracowników najemnych, a nie pełnozatrudnionych. Tymczasem np. w Anglii nawet od sprzątaczek, albo pomocników murarza wymaga się często, aby był self-employed.

To nie wszystko. Mamy jeszcze prawdziwą "perełkę". Jak się okazuje, przy ubieganiu się o zasiłek w Polsce wymagane jest - cytujemy - "żeby ostatni okres zatrudnienia był w państwie, w którym osoba bezrobotna będzie się ubiegała o zasiłek". To znaczy w Polsce, a jak miał przebywający za granicą pracować w Polsce? Autorzy podpowiadają więc: "W praktyce oznacza to, że aby móc po powrocie obiegać się o zasiłek, należy przepracować w kraju przynajmniej jeden dzień". Trzeba było kilku tęgich głów żeby wymyślić taki nonsens. Tylko patrzeć jak w prasie pojawią się ogłoszenia: "Bezrobotnego z zagranicy za drobną opłatą na dzień zatrudnię".

Robert Małolepszy

TAGI:  polska  polacy  praca  wielka brytania  anglia  powroty