"Nie jestem żadną gwiazdą, nadal jeżdżę tramwajem"

Tajemnicza, niepozorna, silna i zawsze podwyższająca sobie poprzeczkę. Przywiązana do rodziny, otwarta dziewczyna z małej miejscowości koło Słupska, ukończyła jedną z najlepszych amerykańskich szkół muzycznych. Tradycjonalistka z wyobraźnią, delektuje się maksymalną wolnością wyrazu w muzyce. Nie czuje się gwiazdą, choć zaliczana jest w Stanach do najważniejszych głosów w jazzie. Kocha Polonusów i bardzo docenia swoje życie…

Z Grażyną Auguścik rozmawiają Sebastian Jaroszyński i Tatiana Kotasińska.

Jest Pani uznaną jazzową wokalną gwiazdą. Poza komponowaniem, aranżacją i śpiewem, zajmuje się Pani również produkcją swoich nagrań i organizowaniem występów. Dlaczego taki system i jak udaje się Pani to wszystko ogarnąć?

- Przede wszystkim nie lubię słowa "gwiazda", bo dla mnie to w ogóle nie jest istotne. Podobnie myślę o sukcesie. Dla mnie oznacza on, że do tej chwili mogę robić to, co naprawdę lubię. Udaje mi się z tego żyć i jednocześnie sprawia mi to niezwykłą frajdę. Nie jest to zawód, który wykonuję rutynowo, z przyzwyczajenia. Do tej pory staram się zachować świeżość i kreatywność, którą każdy ma na początku swojej drogi. To jest mój wielki sukces. Określenie "gwiazda" raczej dotyczy tych, którzy osiągnęli duży sukces komercyjny, medialny. Zawsze śmiejemy się z Ulą Dudziak, że my możemy jeździć tramwajem... (śmiech) Są muzycy, którzy od początku swojej kariery zawodowej mają osoby, które tę karierę prowadzą. Myślę jednak, że dziś zdecydowana większość podobnie jak ja, swoje sprawy prowadzi samodzielnie. Byłoby bardziej komfortowo, gdybym miała kilku ludzi oddelegowanych do poszczególnych funkcji. Mogłabym skupić się wyłącznie na muzyce.

Czy ten finansowy niedobór oznacza, że zapotrzebowanie na jazz jest niewielkie?

- Jazz jest muzyką niszową, dla bardzo określonego odbiorcy. Nie przekłada się on na ilość, lecz, na jakość. To muzyka intymna, dla małej grupy słuchaczy nastawionych na inne doznania estetyczne. Nie jest to gatunek muzyczny, w którym artyści nastawieni są na wielkie kariery i dużą ilość pieniędzy. Kilka osób w tej branży taki sukces komercyjny osiągnęło. Dla wykonawców jest to określony styl życia, powołanie. To bardzo osobista, indywidualna dziedzina sztuki, na wybór, której decydują się ludzie z określoną wrażliwością. Poza muzycznymi umiejętnościami, ważne są tu również cechy osobowościowe.. Jazz jest muzyką spontaniczną. Oczywiście zapisaną, ułożoną w formy, ale jest w niej dużo miejsca na dowolność. To jest jej siła i inność. Muzycy nie mają ustalonych, wyuczonych improwizacji. W tych sytuacjach, jest to dla mnie rozmowa z samą sobą, wyrażanie emocji, za pomocą sylab, samogłosek i różnych dźwięków, naśladujących czy to brzmienie instrumentów, czy dźwięki natury, nie mogąc opisać jej słowami. Niektórzy wokaliści oczywiście opowiadają tekstami. Znalazłam swój własny środek przekazu, wypracowałam swój własny język. Nie zgadzam się z tym, że jest to muzyka trudna, raczej bardzo osobista.
Komercyjne gatunki muzyki, jak rock, pop czy country, to walka z ogromną konkurencją, za którą kryją się potężnie pieniądze. Gdyby jazz był intensywnie promowany, byłby muzyką rozpoznawalną dla szerszego kręgu odbiorców. Ale wtedy nie byłby tak ciekawy.

Czy zdecydowała się Pani na ten rodzaj muzyki ze względu na potrzebę osobistego sposobu wyrazu, czy głównie z powodu predyspozycji głosowych i muzycznych?

- Z jazzem zetknęłam się, jako nastoletnia dziewczyna. Intrygował mnie ten inny sposób interpretacji, realizacji utworu. W muzyce, którą gram, są oczywiście zapisane utwory, piosenki, większe, mniejsze formy. Nigdy nie gramy tego samego utworu tak samo. Każdy koncert jest inny, chociaż może być złożony z tego samego repertuaru. Intrygowała mnie ta nieprzewidywalność. To trochę jak w gotowaniu. Mam zestaw produktów, które mieszam ze sobą. Wystarczy, że kolejnym razem zaryzykuję i dodam innej przyprawy, by uzyskać zupełnie nowy efekt. Śpiewając, nie jestem jedyną osobą, która to tworzy. Słuchamy się wzajemnie, reagujemy na to, co podaje każdy z nas, mamy do siebie zaufanie, rozmawiamy wspólnym językiem - dźwiękiem.

Wraz z Urszulą Dudziak jesteście dla nas, Polaków, osobami, które nas tu reprezentują. Jak wspomina Pani współpracę z tą wokalistką?

- Z Ulą Dudziak współpracowałam przez 5 lat. Nagrałyśmy w tym czasie dwie płyty. Jedną z kolędami, drugą z muzyką polską To i hola. Objeździłyśmy wspólnie wiele miejsc. Poza Polską i paroma innymi krajami w Europie, wędrowałyśmy po USA. To był bardzo miły czas, miałyśmy razem dużo radości. Z Ulą zawsze jest bardzo wesoło. Ona jest gwiazdą, uwielbia być w centrum zainteresowania, lubi opowiadać o sobie. Bardzo dobrze się nam razem śpiewało, najbardziej w tych dowolnych improwizacjach, miałyśmy świetną chemię na scenie i zawsze wspaniale spędzałyśmy czas podczas naszej wspólnej przygody muzycznej. Ula jest moją przyjaciółką, nazywa mnie siostrą astralną.

TAGI:  grażyna auguścik  usa  polka  muzyka  chicago  wybitny polak  teraz polska