Nie można obiecać wyborcom wszystkiego

Jest pan od lat związany z polityką. Skąd zainteresowanie tą dziedziną?

- Członkiem PO jestem od momentu jej powstania, zaczynałem od struktur lokalnych, następnie byłem radnym m.st. Warszawa, a teraz jestem radnym Sejmiku Mazowieckiego. Myślę, że do aktywnego działania w polityce przekonują nas pozytywne doświadczenia z ludźmi. Kiedy początkowo, jako wolontariusz pomagałem przy kampanii, miałem szczęście pracować z fajnymi osobami. Dobrze się z nimi czułem i miałem ochotę realizować wspólnie kolejne pomysły. Ale na poważnie postanowiłem zająć się polityką po tym, jak uczestniczyłem w kampanii poselskiej Bronisława Komorowskiego w roku 2001. Miałem silne poczucie, że chcę robić coś więcej oprócz swojej pracy zawodowej i mieć wpływ na otaczającą mnie rzeczywistość.

Czym pan się zawodowo zajmuje?

- Jestem inżynierem elektronikiem oraz magistrem zarządzania. Pracowałem między innymi w firmie branży lotniczej, byłem wiceprezesem lotniska Modlin, a od połowy roku 2010 pełnię funkcję Wicemarszałka Województwa Mazowieckiego.

Jest pan kojarzony głównie z Warszawą i regionem mazowieckim, ale część programu skierował pan do Polaków rozsianych po świecie. Skąd zainteresowanie Polonią?

- Wpłynęło na to kilka czynników. Kilka lat temu trafił do mnie list od Polaka z Manchesteru. Pisał o tym, że choć nie mieszka w kraju, to jest wciąż zainteresowany polityką i chciałby założyć koło PO w swoim nowym mieście. Uświadomiło mi to, że po świecie rozsiani są aktywni Polacy, którzy chcą mieć wpływ na to, co się dzieje. Współpraca z nimi daje mi wiele satysfakcji.

Jakiego rodzaju współpraca?

- Na przykład przy promocji polskiej kultury. Od roku zajmuję się tym zawodowo. W Zarządzie Województwa Mazowieckiego jestem odpowiedzialny za kulturę, promocję i turystykę. Promując region poza granicami Polski nawiązałem wiele kontaktów i zauważyłem, że Polonia ma bardzo ważny wpływ na to, jak polska kultura jest postrzegana w świecie. Wielu projektów nie udałoby się przeprowadzić bez pomocy stowarzyszeń polonijnych.

Co w programie proponuje pan Polonii?

- Z rozmów z Polakami mieszkającymi za granicą wiem, że mamy wiele do zrobienia głównie w trzech dziedzinach: opieki konsularnej, szkolnictwa oraz dostępu do informacji. Zacznijmy od tej pierwszej. W wielu krajach Polacy muszą pokonywać setki kilometrów, aby dotrzeć do placówki konsularnej. Jeśli na przykład rodzina chce wyrobić paszport małemu dziecku, to czekają ją, co najmniej dwie wyprawy, często wiążące się z poważnymi kosztami. Rozwiązanie to częstsze i regularne dyżury konsularne w dużych miastach. Ważne jest, by konsulowie współpracowali w tym zakresie z lokalnymi społecznościami i informowali o swoich wizytach w lokalnych mediach oraz za pośrednictwem internetu.

Co chciałby pan usprawnić w dziedzinie szkolnictwa?

- Według niektórych badań, nawet 80% polskich dzieci wychowanych i mieszkających obecnie poza Polską ma poważne kłopoty z czytaniem i pisaniem po polsku. Tylko tam, gdzie polska społeczność jest bardzo liczna, nauka języka polskiego jest organizowana na dużą skalę, natomiast w innych krajach nauka odbywa się w wymiarze dwóch, trzech godzin tygodniowo albo wcale. Dwie godziny tygodniowo nie wystarczą, szczególnie, gdy mówimy o młodszych dzieciach. Postuluję, by na tym polu rozpocząć bardzo aktywne działania. Jeśli je teraz zaniedbamy, to wszyscy na tym stracą. Nawet rodziny mieszkające w Polsce, które z Polonią nie mają nic wspólnego.

Proszę to lepiej wyjaśnić. Jak Kowalski mieszkający w Polsce może stracić na tym, że syn Malinowskiego w, dajmy na to, Hiszpanii, nie ma możliwości nauki polskiego alfabetu?

- Dwujęzyczne dzieci polskich emigrantów mają niesamowity potencjał! Jeśli posługują się sprawnie dwoma językami, a elementem ich tożsamości jest mieszanką dwóch kultur, to zaprocentuje to w ich życiu zawodowym i przyniesie korzyści obu krajom. Czy zajmą się biznesem, kulturą, czy sportem, w naturalny sposób staną się ambasadorami zarówno Polski, jak i kraju, który wybrali ich rodzice. Niektórzy z nich będą promować Polskę w swoich miejscach zamieszkania za granicą, a inni zdecydują się na zamieszkanie w ojczyźnie rodziców, przywożąc ze sobą idee, rozwiązania oraz folklor kraju, w którym się wychowali. Takie zjawisko daje niezwykle bogate pole do naturalnej, niewymuszonej współpracy międzynarodowej w wielu ważnych dziedzinach życia. Syn Malinowskiego założy hiszpańsko-polską spółkę handlową, a córka Nowaka, jako reżyser teatru w Paryżu, będzie wystawiać sztuki polskich twórców. Żeby nie szukać daleko, możemy podać przykład z pani kraju zamieszkania, Norwegii, gdzie niezwykle cenionym muzykiem jest z pochodzenia Polak, Jan Garbarek.

TAGI:  wybory  sejm  polacy  polonia  po  marcin kierwiński  głosowanie