Polaku, nie bój się norweskiego policjanta

Norweski Urząd Statystyczny szacuje, że w 2020 roku w Norwegii będzie mieszkać około miliona przyjezdnych. Co piąty mieszkaniec kraju będzie pochodził z innej kultury niż norweska. Zdaniem policji, powodzenie misji tej instytucji zależy w 100% od umiejętności dialogu ze społeczeństwem. Jeśli policjantom nie uda się dotrzymać kroku rozwojowi coraz bardziej zróżnicowanego i wielokulturowego społeczeństwa, poniosą porażkę.

- Pamiętam, jak kiedyś po pracy razem z kolegami weszliśmy do baru odwiedzanego przez obcokrajowców - mówi koordynator projektu "Bezpieczeństwo i zaufanie" w Trondheim Frode Børstad. - Byliśmy ubrani w mundury i bywalcy patrzyli na nas wilkiem. Jeden z nich zapytał, czego chcemy, przecież nikt nie popełnił przestępstwa. Wyjaśniałem, że policjant to nie tylko facet, który przychodzi aresztować i zakuć w kajdanki. Nasza praca w dużej mierze opiera się na prowadzeniu rozmów z ludźmi, a po pracy, jak każdy, mamy ochotę napić się kawy. Kiedy rozpoczęły się prace nad programem, natychmiast się nim zainteresowałem, bo widziałem w tym fantastyczną okazję, aby zrobić to, co od dawna chodziło mi po głowie - przełamać lody.

Biją się o Polaka

Børstadadowi marzy się polskojęzyczna recepcjonistka na komendzie w Trondheim, ogólnokrajowa infolinia policyjna w języku polskim, ale na razie program dopiero raczkuje. Policjanci z Oslo, Bergen, Drammen i Trondheim wcielają w życie samodzielnie opracowywane projekty mające poprawić komunikację między policją i mniejszościami narodowymi. Jeśli się sprawdzą, będą pieniądze na ich realizację w całym kraju oraz rozszerzenie wachlarza pomysłów.

- Z tego, co wiem, na tę chwilę w regionalnej Akademii Policyjnej studiuje jedna osoba pochodzenia polskiego - mówi koordynator z Trondheim. - Kiedy za rok skończy studia, pomiędzy komendami rozegra się o nią prawdziwa bitwa. Bardzo potrzebujemy policjantów wielojęzycznych, dzięki nim będziemy mogli działać sprawniej. Policja powinna być tak samo zróżnicowana i otwarta jak całe społeczeństwo, więc na gwałt trzeba nam policjantów mówiących po polsku, arabsku, w urdu - dodaje.

Niestety, w myśl norweskiego prawa jak na razie policjantem może zostać jedynie osoba mająca norweskie obywatelstwo, a Polaków z norweskim paszportem wciąż jest bardzo niewielu. Policjanci liczą na to, że kiedy dorosną dzieci polskich rodzin osiadłych w Norwegii na stałe, wiele z nich uda się zainteresować pracą w policji.

Rowerem bliżej

Pomysłodawcy programu założyli, że aby zdobyć zaufanie przedstawicieli mniejszości, policjanci powinni być obecni, zanim jeszcze dojdzie do przestępstwa. Mają stać się rozpoznawalni i pokazać, że można na nich liczyć. Kiedy potem ktoś będzie potrzebował pomocy, łatwiej mu będzie udać się do funkcjonariusza, którego już zna.

W Trondheim jednym z pomysłów na nawiązanie bliższego kontaktu z przedstawicielami mniejszości narodowych są patrole rowerowe. Ośmiu policjantów przesiadło się z radiowozów na rowery. Ich zadaniem jest rozmawiać z mieszkańcami, lepiej poznawać społeczną topografię miasta, pojawiać się tam, gdzie do przekraczania prawa dochodzi najczęściej.

- To dobry pomysł na dotarcie szczególnie do ludzi młodych - opowiada Børstad. - Zadaniem tych patroli jest nie tylko reagowanie na zaobserwowane sytuacje, ale przede wszystkim rozmawianie z mieszkańcami. Zsiadają z rowerów, zagadują, pytają, czy w tej dzielnicy żyje się bezpiecznie, czy jest gdzie pograć w piłkę albo pojeździć rowerem. Rower często pomaga nawiązać kontakt, dla dzieci to fajny sprzęt, o który mogą policjanta zapytać - wyjaśnia.

TAGI:  polacy  współpraca  policja  norwegia