Tylko nie piszcie kryminałów!

Polscy czytelnicy znają 4 z 8 powieści Jo Nesbø – "Człowieka nietoperza" oraz tak zwaną trylogię z Oslo, w skład której wchodzą "Czerwone gardło", "Trzeci klucz" oraz "Pentagram". Wydawnictwo Dolnośląskie zakupiło już prawa do "Frelseren", powieść ma zostać wydana w 2009 roku. Trwają negocjacje dotyczące zakupu praw do "Snømannen".

Bohater twoich książek, policjant z Oslo Harry Hole, to skomplikowana postać. Z jednej strony śledczy geniusz, z drugiej alkoholik, który co chwila ryzykuje wyrzuceniem z pracy. Lubisz go?

- Tak, na ogół. Czasami na takiej zasadzie, jak lubi się przyjaciół ze szkoły. Bywacie już sobą zmęczeni, wasze drogi się rozchodzą, ale ciągle ten kupel to ktoś, z kim spędziłeś mnóstwo czasu i świetnie się bawiłeś. Znacie się jak łyse konie. Możesz sobie dokładnie przypomnieć moment, w którym go poznałeś. Ja stworzyłem postać Harrego w samolocie z Oslo do Sydney. Leciałem do Australii, zaczynając półroczną przerwę w pracy muzyka. Byłem już diabelnie zmęczony koncertami i nocnym życiem. Lekarstwem na wypalenie miały być wakacje. Zabrałem ze sobą laptopa, mając napisać coś zupełnie innego, ale nagle pojawił się Harry. Gdy tylko wypadłem z taksówki do hotelu, zacząłem pisać, chociaż był środek nocy. Wracając z Australii do Norwegii miałem już gotową książkę.

Nie masz czasami ochoty solidnie potrząsnąć Harrym i krzyknąć – przestań się wreszcie nad sobą użalać i zabieraj do roboty?!

- Nawet nie wiesz, jak często.

Jak wiele w Harrym jest z ciebie?

- Trudno powiedzieć. Początkowo myślałem, że nie mamy ze sobą nic wspólnego. Im dłużej o nim pisałem, tym częściej łapałem się na tym, że lubimy te same filmy i piosenki, myślimy tak samo, podobnie reagujemy. Dziś, gdy widzę, ile kobiet się w nim podkochuje, mam wrażenie, że jesteśmy jednojajowymi bliźniętami (śmiech).

Zdradzisz nam, co się dalej stanie z Harrym? Oczywiście zanim do rąk polskich czytelników trafi książka, którą teraz piszesz, minie kilka lat, ale wiele osób czytuje angielskie przekłady twoich powieści.

- Zdradzę. Przyszłość Harrego nie wygląda różowo. Potem będzie gorzej. Kiedy będziecie już myśleli, że jest naprawdę okropnie, dopiero rozpęta się piekło. Dokładnie w tym momencie Harry leży na materacu w jakimś obskurnym pokoiku w Cunking Mansjon w Hong Kongu i słucha wody kapiącej z dachu.

Przyjaźnicie się? Zdarza ci się rozmyślać o swoim bohaterze, gdy na przykład prowadzisz samochód albo robisz śniadanie, czy też pisanie powieści to dla ciebie tylko praca, którą kończysz po południu i zapominasz?

- Jeśli się przyjaźnimy, to uczucie bardzo jednostronne, bo Harry nie ma pojęcia o moim istnieniu. Ja z kolei myślę o nim zawsze i wszędzie. Najwięcej, gdy się budzę, biorę prysznic, albo udaję tam, gdzie król piechotą chadza. Każdy z nas ma ulubione miejsca na myślenie.

Umiesz sobie wyobrazić śmierć Harrego i zakończenie opowieści?

- Tak, jak najbardziej.

TAGI:  książka  kultura  norwegia  książki