"W Polsce trzeba być celebrytą. Mnie to nie kręci"

Londyn to przyjazne miasto.

- Bez dwóch zdań. Mieszkam tu już dziewięć lat i niezmiennie jestem pod wrażeniem. To miasto pełne różnorodności, na okrągło tętniące życiem. Mam bzika na punkcie przeszłości Anglii i miejsc, w których czuć ducha historii. Westminster Abbey, Tower of London, St. Paul’s Cathedral... Bardzo lubię galerie, szczególnie National Gallery, a w niej salę z obrazami Constable’a. Mogłabym przysiąc, że w miejscach, w których wiszą dzieła wielkich mistrzów, unosi się w powietrzu specyficzny magnetyzm, dający zastrzyk kreatywności.

Podobnie jak na muzycznych imprezach?

- Na niektórych na pewno. Nie zapomnę koncertu Jamesa Blake’a - kościół na Kings Cross, około 200 ludzi, trzy osoby na scenie. I zapach świec. Muzyka taka, że czułam ciarki przez kilka dni.

Inspiracja dla własnej twórczości?

- Niekoniecznie, to nieco inne klimaty (śmiech). Z założenia nie wzoruję się na nikim, nie chcę być czyjąś kopią, chociaż wiadomo, że podświadomie czerpiemy inspirację z różnych muzycznych stylów, od różnych wykonawców. W moim przypadku dotyczy to przede wszystkim muzyki z lat 60., głównie Beatlesów. Ale słucham też britpopu, klasyki, rocka. A ostatnio dużo młodych artystów - Jamesa Blake’a, Cocorosie, Philipa Glassa. Super jest nowy projekt Noela Gallaghera, lubię Kasabian, Snow Patrol, typowo angielski rock i brzmienie. Każdy styl, jeśli utwór jest dobry, schodzi na drugi plan. Jednak żeby świadomie kogoś kopiować musiałabym nie lubić siebie. A lubię!

Jesteś wokalistką, autorką tekstów. Do kogo kierujesz swoją twórczość?

- Piszę przede wszystkim do siebie. A jeśli coś brzmi szczerze, to znajdą się ludzie, którzy będą tego słuchać. Nie charakteryzuję swojej muzyki, to byłoby jak robienie biznesplanu i określanie targetu z góry. Natomiast ważny jest dla mnie oddźwięk wśród fanów. Opinie, jakie do mnie napływają - od kobiet i mężczyzn, młodych i starszych, z różnych miejsc - są jak balsam dla duszy i potwierdzeniem tego, że warto.

Poruszasz różne tematy.

- Bardzo różne. Na pierwszej płycie dużo było o złamanym sercu, bo takie akurat przechodziłam doświadczenie. Mój przyjaciel kiedyś powiedział, że w każdej historii, którą chce się opowiedzieć szczerze, bez koloryzowania, można znaleźć ciekawy impuls do napisania piosenki. Zapewne i z naszego wywiadu mogłabym wybrać fajne fragmenty.
Inspiracje przychodzą w ciszy i skupieniu, kiedy myśli śpią. Piosenkę "You Disappear" napisałam prawie we śnie, natomiast "Breathe" powstała w okresie, w którym stwierdziłam, że nie chcę się dłużej martwić rzeczami, na które nie mam wpływu (wciąż nad tym pracuję). Zauważyłam, że jeśli za bardzo staram się coś napisać, nie wychodzi to tak dobrze jak wówczas, kiedy otwieram się na inspirację i czekam aż piosenka sama do mnie przyjdzie. Albo wtedy, kiedy autentycznie chcę coś przekazać.

TAGI:  muzyka  polka  wielka brytania  pola pospieszalska  londyn