Zginęli w tak piękny, słoneczny dzień - Polacy w WTC

Kiedy na dolnym Manhattanie, w miejscu gdzie stały kiedyś najwyższe w Nowym Jorku wieże WTC, wyczytywane jest nazwisko Józef Piskadło, to serca wdowy, Rosemary Piskadło i trójki ich dzieci biją mocniej. Rosemary spogląda na drewnianą skrzynkę na przybory do szycia, jeden z licznych prezentów, które dostała od męża i zaczyna wspominać.

Najpiękniejszy prezent na Walentynki

- Trudno ruszyć się po domu nie zauważając tych wszystkich pięknych rzeczy, które zrobił własnymi rękoma - mówi. - Jednak ta skrzynka to coś szczególnego - dodaje. - Kiedyś tylko raz wspomniałem, że przydałoby mi się coś takiego, aż tu nagle na Walentynki, Józek wręczył mi to piękne pudełko - wzrusza się Rosemary.

Jej urodzony w Polsce mąż przyjechał do USA mając 9 lat. Pobrali się w 1976 roku. Józef pracował, jako stolarz budowlany od 18 roku życia. W World Trade Center zatrudniony był od ponad 10. Podczas nieudanego zamachu w 1993 roku, kiedy na parkingu pod jedna z wież eksplodował samochód z ładunkami wybuchowymi, był w środku. 90 minut po wybuchu zadzwonił do żony żeby powiedzieć, że wszystko OK. 11 września 2001 roku zadzwonić już nie zdołał.

Gdy pierwszy z samolotów uderzył w południowy budynek WTC 48-letni wówczas Józef Piskadło był właśnie w drodze na 107 piętro gdzie miał coś naprawić. Do spodni miał jak zwykle przypiętą krótkofalówkę jednak jego głosu nikt nigdy już nie usłyszał. Stał się jedną z 2606 ofiar zamachu na WTC, których nazwiska, co roku wyczytywane są podczas uroczystości na Manhattanie.

Ona tak lubiła swoją pracę

- Zapamiętam cię na zawsze i twoje uśmiechnięte zdjęcie - głosi jeden z wpisów 17-letniej Alyssy Aviny na stronie internetowej utworzonej przez firmę "Marsh & McLennan", ku pamięci kilkuset jej pracowników, którzy w zamachu na WTC stracili życie. Wpis, jako jeden z wielu umieszczony jest obok fotografii Marii Jakubiak, 40-letniej Polki, która w "Marsh & McLennan" pracowała, jako księgowa.

- To było jej pierwsze zajęcie w Stanach - wspomina mąż, Kazimierz Jakubiak. - Była z niego taka dumna, tak jak z naszego domu na Queensie - dodaje, spoglądając na wspólne z żoną zdjęcia z wakacji. Maria Jakubiak wyemigrowała z Polski w 1989 roku. - Chce zobaczyć Statuę Wolności - powiedziała i było już zdecydowane, że przyjedzie do USA, choć mogła także zamieszkać w Kanadzie.

W Stanach zaczęła od pilnej nauki angielskiego, potem skończyła studia i dostała swoją wymarzoną pracę w World Trade Center. W sierpniu 2001 roku była w windzie, w jednej z wież w WTC, która nagle zaczęła spadać w dół i zatrzymała się dopiero po kilkunastu piętrach, kiedy ktoś nacisnął przycisk STOP. Maria była roztrzęsiona. Musiała wziąć kilka dni wolnego. - Możesz rzucić tę pracę - powiedział jej wówczas pan Kazimierz. Ona jednak nie chciała. Tak bardzo lubiła tam być, z tymi wszystkimi młodymi ludźmi, często tuż po studiach. 11 września 2001 roku rano, wyszła z domu po raz ostatni.

Pozostał po niej dom i wspomnienia

W firmie "Marsh & McLennan" pracowała także Dorota Kopiczko, inna Polka, która straciła życie w zamachu. Dziś także ma poświęconą sobie stronę. Uśmiechnięta, piękna blondynka spogląda ze zdjęcia na odwiedzających. - Dorota miała 17-lat, kiedy przyjechaliśmy do USA - wspomina jej mama, Bogusława. - To był 1992 rok. Choć łatwo nie było od razu jej się spodobało - dodaje.

Dorota sprzątała biura, była kelnerką, ale jednocześnie pilnie się uczyła. Skończyła Montclair University w stanie New Jersey i kariera stanęła przed nią otworem. Swoją pierwszą pracę w księgowości dostała w miasteczku Parsippany, NJ, a kiedy zatrudniająca ją niewielka firma została wchłoniętą przez "Marsh & McLennan", Dorota przeniosła się do biura w WTC.

Pracowała na piętrze numer 100. Wszyscy nazywali ją "Słoneczko". To, dlatego, że miała takie piękne blond włosy i była uosobieniem radości. - Nie było osoby, z którą by się nie zaprzyjaźniła - wspominają koledzy. - Była strasznie ambitna, chciała się piąć w górę i spełnić swój American Dream - opowiadają. W wieku 25 lat kupiła swój pierwszy dom w Nutley, NJ, ale wciąż chciała więcej.

- Pewnego dnia zabrała mnie do Franklin Lakes, jednego z najbardziej malowniczych miasteczek w New Jersey. Patrzyliśmy na piękne wille, a ona powiedziała: mamusiu nie przejmuj się kiedyś też będziemy taki mieli – wspomina pani Bogusława. Tego marzenia nie udało się spełnić. Dorota zginęła 11 września 2001 r., a jej mamie pozostał dom w Nutley i wspomnienie wspaniałej córki.

TAGI:  wtc  zamach  rocznica  11 września  nowy jork  usa  polacy  terroryzm