Związek nie jest wielkanocną pisanką i nie wymaga poświęceń

Iwona zna wiele podobnych do siebie trzydziestolatek, starających się zrozumieć, dlaczego związek kobiety i mężczyzny, który na początku wydaje się euforycznym odnalezieniem drugiej połówki pomarańczy, nie przechodzi próby czasu. I nie chodzi tylko o to, że się rozpada, ale o sposób w jaki do rozpadu dochodzi i fakt, że rozstajemy się zranieni i niejednokrotnie przepełnieni nienawiścią.

Z drugiej strony, dodaje Iwona, są związki, które latami tkwią w patowej sytuacji, kiedy obie strony są nieszczęśliwe i niespełnione, ale uzależnione od siebie.

Objawieniem był dla Iwony barceloński wykład Waltera Riso, argentyńskiego psychologa, który od 30 lat zajmuje się psychologią związków partnerskich. Przed trzema laty, jej pierwsze spotkanie z badaniami Riso było bezpośrednim powodem podjęcia studiów. Iwona zafascynowana jest psychologią związków, pojęciem godności każdej ze stron w relacji partnerskiej, wpływem wychowania na późniejsze współżycie z partnerem.

Argentyński psycholog otworzył jej oczy na fakt, jak bardzo obciążeni jesteśmy złymi doświadczeniami naszych rodziców, potocznymi opiniami na temat roli kobiety i mężczyzny, pobożnymi życzeniami znalezienia kogoś, kto wiedziałby, jak dać nam szczęście.

W szkole uczą nas wielu rzeczy, ale nikt nie wyjaśnia, że tworzenie dojrzałego związku to przede wszystkim nieustanny proces, obustronna praca, przed którą wcześniej znajduje się praca nad samym sobą.

Przygotowanie człowieka do zbudowania dobrej, świadomej relacji sentymentalnej zaczyna się już w dzieciństwie. Od tego, czy rodzinny dom wyposaży nas w wiarę we własne siły, otworzy na świat i ludzi i uzmysłowi własne potrzeby, w ogromnej mierze zależy nasza przyszłość człowieka-partnera w związku.

Podstawą teorii Riso jest stwierdzenie, iż najpierw trzeba zaakceptować siebie, aby na prawdę pokochać drugą osobę. Ponieważ jednak jesteśmy wychowani w kulturze cierpiętniczej, takie podejście wydaje nam się często zbyt egoistyczne.

Iluż z nas słyszało już w dzieciństwie truizmy typu "każdy niesie w życiu swój krzyż", "mężczyzna tylko czeka, aby kobietę wykorzystać", "jak zazdrosny, to znaczy, że kocha" lub jeszcze bardziej drastyczne, a rodem jak z czarnej komedii „"bije, bo kocha".

Riso podaje przykłady swoich pacjentek, które przychodzą do jego gabinetu z przetrąconym obojczykiem, ale z nadzieją, że jeśli nadstawią drugi, to uda im się naprawić relacje, uzdrowić miłość, która już nie istnieje, bo zamieniła się w toksyczny związek.

Po latach badań, Walter Riso przekonuje, iż są trzy podstawowe filary, na których może powstać świadoma, przepełniona miłością relacja:
1. "Eros", czyli erotyka, która podąża znacznie dalej niż seks. To jest wspólne przeżywanie, uniesienie, zabawy, fantazje. Świat budowany tylko przez nas i tylko dla nas.
2. "Filia", czyli przyjaźń. Opiera się na dzieleniu marzeń i ich realizacji. To jest cały napęd, który napełnia nas radością i wdzięcznością za to, że partner istnieje.
3. "Apage", czyli miłość jako świadomy bagaż. Pozwala ona dać pierwszeństwo drugiej stronie, jeśli tego potrzebuje, pamiętając jednak zawsze o odpowiedzialności za nasze własne czyny i potrzeby.

Riso twierdzi, że przeżywamy obecnie prawdziwą epidemię pogubionej uczuciowości. Gabinety terapeutyczne pełne są pacjentów, których krzywdzi ich uczuciowe uzależnienie, a to tylko czubek góry lodowej.

TAGI:  związek  miłość  psychologia  społeczeństwo