Żyją na ulicy, piją tanie wino i nie wiedzą jak przestać

Zostań fanem Polonii na Facebooku

Rzymianie omijają ich ze współczuciem. Polscy pijacy zbierają pieniądze na wino żebrząc przed sklepami, żywią się w Caritasie (włoska instytucja kościelna - przyp. aut), śpią pod mostami lub w parkach. To ci, którzy się stoczyli i dla których nie ma już powrotu, bo w Polsce ściga ich komornik za alimenty czy długi lub mają wyroki. Ciepły klimat południowy, tanie wino i tolerancja Włochów pozwala im przeżyć. Od czasu do czasu w mediach pojawia się informacja, że jakiś Polak umarł z zapicia.

Naród, który pije

To jednak tylko czubek góry lodowej, bo problem jest znacznie poważniejszy. Aż 16% polskiego społeczeństwa nadużywa ryzykownie alkoholu. Na emigracji jeszcze częściej zagląda się do kieliszka, gdy doskwiera samotność i tęsknota za domem, brak kontroli i mobilizacji ze strony rodziny, kiedy piętrzą się frustracje z powodu trudności w pracy lub jej braku, kiedy człowiek czuje się wyobcowany ze społeczeństwa choćby z powodu nieznajomości języka.

Jesteśmy narodem, który pije - niestety, trzeba to przyznać z przykrością, ale taki jest stereotyp Polaków za granicą. Mówią o tym również badania przeprowadzone wśród studentów na rzymskim uniwersytecie La Sapienza, o których wspomina raport Caritas Italiana "Polska. Nowa granica. Od migrantów do obywateli UE". Jedna szósta badanych studentów włoskich postrzega Polaków, jako niewykwalifikowaną siłę roboczą, 7,5% uważa ich za gorliwych katolików, a 10% za osoby o skłonnościach alkoholowych.

Ludzie, którzy spotykają się, co czwartek w salce kościelnej, u św. Stanisława nie piją już od miesięcy lub lat. Jednak pierwszym kokiem do tego, aby wyjść z choroby alkoholowej jest przyznanie się, że jest się alkoholikiem - przed sobą i przed innymi. Trzeba powiedzieć o sobie "jestem alkoholikiem". Trzeba to sobie powtarzać, bo alkoholizm to brzydka bestia, która siedzi w człowieku, czai się w jego głębi i tylko czeka na każdą słabość, na choćby chwilową utratę kontroli, aby znowu wypełznąć i nim zawładnąć.

To inni, ale jeszcze nie ja

"Zostałem wyrzucony z pracy i z domu, znalazłem się na ulicy, bez środków do życia. Mimo to dalej trwałem w przekonaniu, że ja nie mam problemu z alkoholem, że są gorsi ode mnie, zawsze widziałem gorszych. Kiedy jeszcze mieszkałem z rodziną były obietnice, przyrzeczenia, modlitwy, że przestanę pić, że już nie będę, że się poprawię, zmienię. Jednak wszystko to było złudne, na pokaz, nie dla mnie, dla innych. Kiedy już powoli zaczynałem odbudowywać zaufanie i szacunek, poddawałem się i upijałem, wpadałem w ciąg alkoholowy i znów traciłem wszystko. Ja już nie piłem alkoholu, bo chciałem, bo mi smakował, piłem, bo musiałem!" - napisał w liście do emigracyjnej gazety "Nasz Świat", "alkoholik P".

- Już w 1999 roku, kiedy przyjechałam do Rzymu istniała polska grupa AA, a ja wspomagałam ją, jako psycholog poprzez konsultacje indywidualne. Później poszłam na macierzyńskie, a grupa niestety przestała istnieć. Przez długi czas nie działo się nic. Potem w 2008 roku pojawił się alkoholik P. Kiedy wróciłam do pracy, jako psycholog emigracyjny, zaczęliśmy rozmawiać. P. opowiadał mi o swoim życiu. Rok temu dołączyła do nas alkoholiczka G. i tak zaczęliśmy tworzyć Grupę wsparcia AA - mówi pani psycholog Dorota Gontarz, z którą umówiłam się na rozmowę w jej studiu, mieszczącym się niedaleko kościoła polskiego, na tyłach Campo De Fiori. Prowadzi ona Grupę wsparcia AA działającą w Rzymie przy polskim kościele św. Stanisława na Via Botteghe Oscure.

- Prawdziwy alkoholik zaprzecza, że ma problem z alkoholem. Myśli, że dotąd, dokąd ma jeszcze pracę i mieszkanie nie jest alkoholikiem, bo są gorsi od niego, na przykład ci pijani Polacy, którzy mieszkają na ulicy. To są alkoholicy, a nie ja. Tak sobie wmawia - tłumaczy mi pani psycholog Dorota Gontarz. - Najczęściej to problem, który ludzie przywieźli już z Polski i tutaj się on nasilił - dodaje.

Na emigracji okazji do picia jest wiele. Polacy mieszkają zwykle po kilka osób w jednym wynajmowanym mieszkaniu, nawet po dwie osoby w jednym pokoju. Zwykle kilku mężczyzn razem. Taka sytuacja sprzyja piciu. W tygodniu się pracuje, w weekend od piątku do poniedziałku baluje na całego. W poniedziałek, przed pójściem do pracy trzeba wypić piwo na kaca, wieczorem jest alkoholowa poprawka po weekendzie i tak do piątku, kiedy picie na umór rozpoczyna się zaraz "po robocie". Zaczynają się ciągi alkoholowe. Praktycznie się nie trzeźwieje. Później są kłopoty w pracy, często jej utrata, brak pieniędzy na opłacenie mieszkania. Człowiek szybko się stacza i kończy na ulicy.

TAGI:  alkoholik  polak  rzym  włochy  alkoholizm  kościół